صورتی

اینگونه که به تصویر روح می بخشی....فضا صورتی، آسمان آبی، رنگین کمان بال افراشته در نقاشی ات، چه شد که مرا سیاه کشیده ای؟

رنگی برای من قائل نشدی یا طرحی از عشق نداشتی؟

قاصدکان خبر آورده اند که راهی شده ای....پس این مسافر کی به منزل می رسد؟....می ترسم از اینکه باتری ساعتت تمام شود، یادت برود که وقت دیدار تنگ است و نیایی.

کنون که راه تو سبز است و فضا صورتی، آسمان آبی و دلت قرمز،مرا از سیاهی رهایی ده، زلال کن، به بی رنگی بخش، من برای تو رنگی بخود نمیگیرم.....

*زهرا تابان